Anlatayım, Nebi`nin "Hicret,, için gayretin.
Çabasını, cehdini mûcib olsun hayretin.

Hakk elçisi peygamber, Allah`ın seçkin kulu,
Beşeriyet üstüne, gerdi kanadı kolu.

Heyhat ki, hey! müşrikler, O`na ve ashabına.
Zulmettiler durmadan, sığmadılar kabına.

Muhasara eziyet, ilgi kesme, işkence,
Yıllar boyu hep sürdü, artarak gündüz gece.

Yılmadılar yârânı, destek olup servere;
Tek dâvâ devâm etsin düşmesin, aman, yere.

Bir "hüzünlü sene,,de rıhlet etti iki yâr,
Bunların vefâtına sevindiler tüm ağyar,

Mahzun olan peygamber Taif`e etti sefer.
Hüzün kattı, hüznüne inanmadı tek nefer.

O azgınlar, hep birden, Resûlü taşladılar
Teptiler, "Kutlu el,, i isyana başladılar.

Döndü tekrar Mekke`ye, bu tarafa beriye,
Elçiye zevâl olmaz, yardım et rabbim diye.

Müsteân, habibini, Çağırdı da huzura, 
gönüller tabibini, lutfetti sonsuz nur`a.

Ol tabibe kaç defa, ettiler hadsiz cefa,
Evs`le Hazreç bu defa, gösterdi sonsuz vefâ.

Akabe`de tam üç yıl, görüştüler onlarla,
Anlaşıp biatlaştı,  bu vefâkâr canlarla

Buyurdu ki ol Resûl: "Gördüm gece, rüyamda,
Hicret yurdu "Tâbe,,yi, seher vakti menâm`da

Düzünü hem dağını, hurmalık ve bağını,
Medeniyet merkezi, O iman otağını.

Denildi ki : O "Yesrib,, sana menzil olacak,
Dünya durdukça bu yer, İman yurdu kalacak.

Ashâba: "gidin,, diye , emretti "Medine,, ye.
Onlar da "göç,,üp kondu o "yardımcı,, sineye.

Gecede ve gündüzde, gittiler bir zamanda,
Her bir şeyi bırakıp, Mekke`deki bu yanda.

En sonu son peygamber, kendi de çıktı yola.
"Yâr-ı Ğâr,,`ı, can dostu, sıddık ile kol kola.

Çünkü, azgın müşrikler, vermişti "katl,, e karar.
Onadı, "Daru`n-Nedve,, gözetmedi, kâr, zarar.

Aradılar, câniler, her yerde, ol rehberi,
Dediler ki: "Orduyla dönecektir bu geri.,,

Korudu Rabb, kulunu, türlü türlü tuzaktan.
Her an takipteydi O, yakından ve uzaktan.

Yolda nice mucize, kâfirler geldi dize.
Kollarıyla, nûr nehri, aktı nûrdan  denize.

Davetli misâfirler, karşılandı "Kuba,,da.
"Hicret,, in ilk durağı, bereketli "oba,, da.

Yapıldı hem ilk mescid, burada, bu imkânda,
Hem kılındı, ilk Cuma, mücâvir bir mekanda.

Yürüdü, Hayru`l Beşer, beklendiği diyâra,
Ay doğdu Medine`ye ışıdı ıssız hârâ.

"Ensâr,, ile "Muhacir,, kardeş olup kaynaştı.
Bu "Muâhat,, destânı, dünyada çığır açtı.

Başarıldı çok işler, kalktı tasa teşvişler.
Şerrin, kökü kazındı, kökleşti tüm hayr işler.

Bütün ibadetleri, farz kıldı, orda Yezdan.
Oruç, zekât, hac ne var, ğayrısını namazdan

Mesken tuttu burayı, hemde edindi makam,
Yaşadı bu mekânda, kalan ömrü tastamam.

Buyruldu: "Asıl hicret; günahlardan kaçmaktır.
Kötülükten  ayrılmak, hakka kucak açmaktır:

Ameller  niyetlere bağlıdır ha, bil bunu. 
Dünyadan da "Hicret,,var, cennettir yolun sonu

Yâdeyle İmran HOCA, gel Nebi`nin hicretin,
Salat, selâm ver O`na, verir Rabb`in ücretin