Sevgili Okurlar, geçen haftaki yazımda "İslam Baş kaldırı yakıtı mı " başlığı altında  dini fanatizmin oluşumu üzerinde durmuştum. Bugün de o konuya devam etmek istiyorum.

Bilindiği üzere Peygamberlik dönemi, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer devirleri ve Hz. Osman"ın yönetimindeki ilk altı yıl, Tevhid, başarı, Kitap ve Sünnette buluşma  sürecidir. Sonra Hz. Osman"ın şehit edilmesiyle sonuçlanan olaylar ve Hz. Ali"nin İmam olarak başa getirilmesi. Daha sonra Hz. Ali"nin şehit edilmesiyle  sonuçlanan ardı arkası kesilmek bilmeyen savaşlar, yönetimin Muaviye"ye devredilmesiyle resmi olarak başlayan Emevi devleti dönemi. Bu dönemde Muaviye yönetimi şura meclisini dağıtmış, ayrılık, azgınlık, zorbalık ve sefalet dönemi başlamış, yönetim kırallığa, hilafet saltanata, din siyasete dönüşmüştür ( Bkz., Cahiz, Resailu"l-Cahiz,II,7-16,179).

Bunun sonucunda insanlık ve adalet duygularına giden yol tıkanmış, insanların kendilerini siyasi olarak ifade etme ve siyasi eylem yoluyla çıkarlarını savunma süreci başlamıştır, İslami düşünce gittikçe  siyasileşmiş, bu hareketin radikalleri İslami ahlakı ve İslami imanı kendilerinin sembolize ettiklerini sürdürmüşlerdir.  Ayrıca Arap ırkçılığı ve fanatizmi ile kabile geleneği, Hz. Peygamber"e izafe idilen uydurma hadislerle dinileştirilmiştir. Tevhid inancı altında zirveye ulaşan müslümanlar, kısa sürede kendilerini hilafet, saltanat çatışması altında bulmuşlar ve müslümanlar, mutlak iktidarın insanları sınıflandırması, liberal ve radikal grupların karmaşık modelleri karşısında kabilecilik fanatizminin kök salması ile karşıkarşıya gelmişlerdir. Tüm bunlar zamanla bir Arap devleti adına değil de bir İslam devleti adına yapıldığı imajı zihinlerde yaratılmış, dinin temel ilkelerine ters düşen ideolojiler, bir İslam yaşam biçimi olarak takdim edilmiştir. Halbu ki Kur"an-ı Kerim bu durumun vehametini kısa süre önce şöyle ifade etmişti :

"  Allah"a yönelerek O"na karşı saygılı olunuz, namaz kılınız, dinlerinde ayrılığa düşüp parça parça olan ve her bir grubun. Da kendi fikriyle sevindiği müşriklerden olmöayınız"( Rum:32)

 " Ey Muhammed! Grup grup olup dinlerini bölüo parçalayanlarla senin bir ilişki olamaz, Onların işi Allah"a kalmıştır, sonra yapmakta olduklarını onlara bildirecektir "(En"am: 159).

İktidar ve muhalefet bu ayeti kerimelerin emirlerini gözardı ederek, kendi konumlarını meşrulaştırmak için dine, dini niteliğinden çok siyasi niteliği olan bir görünüm kazandırmakla kalmadı aynı zamanda, Kur"an-ı Kerim Ve Hadis-i şerifte mevcut olamamasına rağmen; hükümetlerin nasıl kurulacağı, nasıl oluşturulacağı veya nasıl olması gerektiğine varıncaya kadar siyasi yapı dinileştirildi. Bu tür fikirlerden ve propogandalardan güçlü olarak etkilenen halk, özellikle ekonomik yönden zayıf ve bitkin olan insanlar siyasi otoritenin, düşünce karışımlığının, cehalet ve kasıtlı saptırmaların kurbanı oldular. Dinde dirayetli kimseler ise birer birer fitnelere , fanatizme, cehalete kurban edildiler. Bu sayede halkı irşat görevi bilgisizlerin eline geçti. Bu da dinde aşırılığı doğurdu. İslam düşüncesi  donuklaştı. Akıl ile nakil arasındaki çatışma sonucunda İslam toplumu taassubun etkisi altında sürekli durgunluğu ve gerginliği yaşadı. İctihada, yoruma, verimliliğe ve özgür düşünceye  hoşgörü gösterilmedi. Bilakis, yeniye düşmanlık, eskiye kutsallık ve masumluk akidesi egemen olmaya başlandı. İnsanlar  pek çok mezheplere, ekollere, gruplara ayrıldı. Aşağıdaki şemada  yedinci yüzyıl ile on ikinci yüzyılda oluşan mezhepleri ve dini bölünmeleri göreceksiniz. Bakınız ki müslümanlar daha o asırlarda nasıl bölünmüşler ve nasıl parçalanmışlar.( devam edecek)