Çizeceğim Kahramanmaraş
profili 1955-1960"lı yılların Kahramanmaraş"ı
Mümkün olsa da bu günün genç kuşaklarını,
kurgu filmlerde olduğu gibi zaman tünelinde o yıllara taşısak. Kentin yerleşim
sınırları şöyle: Batıda Kısıkkaya"dan ötede bir şey yok. Çoklukla Ermenilerden
kalan ve mübadillere verilen bağ ve zeytinlikler var. Güneyde Arasa Camii ve Şeyhadil
Çeşmesinden sonra kabristan bulunuyor. Doğuda Atoluğu, ve Abdallar Mahallesi ve
Kümbet camiinden sonra bahçeler yer alıyordu. Kuzeyde de oldubitti askeri kışla
bulunmaktaydı.
Bütün dereler açıkta çağlayarak
akardı. Üzerlerinde: Cirlok, Haznedarlı, Çiçekli, Çukuroba, Çukur Değirmen gibi
su değirmenleri bulunurdu. Atamayla gelen belediye başkanlarından Hasan
SukutiTüker zamanında Pınarbaşı Kaynak suları kısmen Terkos sistemine alınmıştı.
Mahallelerin suları tonozla taşınırdı. Aşünik tepesinden cazibeyle taşınan bir
miktar suyla salyangoz hidro elektrik santrali çalışırdı. Ancak 2 megavat gücündeydi.
Çocuk bahçesine ve vali konağını aydınlatmaya yeterdi.
Süt yoğurt ihtiyacının
karşılanması için evlerde inek, manda beslenirdi. Mahallelerden otlatılmak için
ovaya sürülen sürüler çıkardı. Çöplerimiz iki tarafında sandıklar bulunan
merkeplerle toplanırdı. Sonra da akan derelere boca edilirdi.1946 da CHP
milletvekili, sağlık bakanı Kemali Bayazıt zamanında, çeltikçilerden toplanan
bağışlarla yapılan devlet hastanesi şehrin kuzey batısında bir ben gibi dururdu.
Bu dönem rahmeti belediye başkanımız, Ali Kısakürek dönemidir. Ana arterde
çalışan kırmızı iki belediye otobüsü vardır. Sert Hüseyin ve Ahmet Usta kullanırlardı.
Şehirlerarası otobüs çalışan iki garaj vardı. Bunlar Kurtuluş ve Aras
garajlarıydı.
Çifçi ailelerden;
Kösenazarlar, Kamıllar, mübadillerden Abdurrahman amcanın sayısız öküzleri vardı.
Tarım bütün bütün karasabanla yapılırdı. Traktör hak getire yoktu. Kentimizde
hekim olarak: Sait Emirmahmuroğlu, Cevdet Karakız, Ali Köker, Emrullah Çuhadar
ve Emin Karpuzoğlu undan oluşan beş hekim vardı. Eczane olarak da Lutfi Köker
ve Aslan İspir"in eczaneleri vardı.
Şehrin topu topu 15 mahallesi
vardı. Nüfusu da 30.000 civarındaydı.
Memurun dışında şehirde yerli nüfus dışında, sonradan iskân olmuş nüfus yoktu.
Bir kaç göbek sonra herkesin birbiriyle akrabalık bağları ve sıhriyetleri söz
konusuydu.
Bu tarihi yolculuğu niçin
yaptığımıza gelince? Aradan geçen 54 yılda, bu kentte nelerin değiştiğine,
hangi mesafelerin alındığına kıyas yapmak içindir. Aradan geçen bu süreçte
kentin nüfusu beş yüz bine dayanmış. Mahalle sayısı yüzler civarında. Kentteki
müteşebbislerin sayesinde, oluşan sanayi beraberinde göçleri ve varoşları oluşturmuş.
Kent, bir batı yönünün dışında, gecekondularla kelepçe altına alınmış.
İnsanların gördükleri şeylere sahip olma duygusu, sosyo ekonomik durumun
değişmesi, insanlarda sair kentlerdeki iyileşmelerin bizde de olması arzusunu doğurmuş.
Ancak elde olan bizde oluşmamış.1989 da muhafazakâr, milli görüş, şehircilik anlayışına
egemen olmuş. Geçmiş 54 yıllık sürecin 25 yılı bu haletle kent yönetimi gerçekleştirilmiş.
Bu süreç kesintisiz devam etmiş. Ortalama insan ömrünün 65 yıl olduğunu var
sayarsak bu 25 yıl az zaman değil
1989 da Ali Sezal"la başlayan bu süreç, asıl
ereği milletvekili olmak olan Hanefi Mahçiçek"le devam etmiş.2002 de amacına ulaşmış.
Bu arada belediye meclisince belediye başkanı seçilen Mustafa Poyraz beyle
Karasu"yu paylaşamamışlardır. Oysa DSİ"nin yasal olarak nüfusu 300 bin olan
kentlerinin içme suyunu getirmek yasal zorunluluk olması nedeniyle, DYP
iktidarı döneminde Ayvalı Barajı"nın ihalesi yapıldı ve temelleri atıldı. Bunda
büyük gayreti DYP milletvekili Selaheddin Karademir gösterdi. Ancak iktidar
değişikliği ile inşaata ödenek tahsisi yapılmadı. Alel acele Karasu gündeme taşındı.
Şu an Ayvalı"nın suyu da şebekeye bağlandı. Eski Gaziantep belediye başkanı
Celal Doğan"ın ifadesiyle bu israfa yönelik harcamanın vebali artık kimin
boynuna kalır bilemiyorum?
2004 ve 2009 yıllarında
yapılan mahalli idareler seçiminde tekraren Mustafa Poyraz Bey belediye başkanı
seçildi. Halkımızın tercihi bu yoldaydı, saygı duymak gerekir. Belediye meclisinde
muhalefet yoktu. İşleyişin çok akıcı olması gerekirdi. Ancak Mustafa Poyraz Bey
yalnız adamları oynadı. Ne hikmetse bu denli çoklukta bir elit katrooluşmadı.
Mustafa poyraz beyin hasbiliğine karşı yakın çevresi hasbi davranmadı. İnkılâp denilecek
hizmetler yerine, rütin hizmetler görüldü. Dağ sıçan yumutladı. En çok
üzüldüğüm uygulamalardan biri de eski oto garın satışında yaşananlardır. O,
günkü encümen 16 trilyona satarsak büyük başarı elde ederiz derken Piazzanın
yeri 53 trilyona satıldı. Bu rakam dudak uçuklatacak bir rakamdı. Sıcak bir paraydı.
Şehircilik adına neler, neler yapılırdı. En azından kent içi toplu
taşımacılıkta raylı sistemin izleri belirlenebilirdi, olmadı. O meclisin bu
konuda çok büyük vebali var. İçtenlikle söylüyorum o meclis samimi olup,
Mustafa Poyraz beye gerçek destek verselerdi kentimiz sıradan hizmetler yerine
çok büyük hizmetler kazanabilirdi.
Şimdi eğer bu halet devam
etsin diye kentimizin insanı bir tercih yaparsa, o zaman yandık. Yep yeni bir mevzuat,
meclis dünkü meclis olmayacak, acemi, deneyimsiz bir baş, çok süprizler yaşayacağız.
Dimyata pirince giderken evdeki bulgurdan olacağız.
Oysa fırsar bir düşer, yiğit
bin yaşar. Fırsat Kahramanmaraşlının kendi öz evladı tarafından ayağına getirilmiş.
Tahir hoca; deneyimi, kariyeri, projeleri, sempatisiyle Kahramanmaraşlının
gönlünde taht kurdu. Kahramanmaraş bu kez yola Tahir Hoca kaptanlığında devam
etmek azminde ve kararlılığında gözüküyor. Önemli olan, bizden sonrakilere;
daha huzurlu, daha mutlu, daha donanımlı bir kentte yaşatmak ve bırakmaktır.
Bizler; bir Konyalının, bir Gazianteplinin, bir Kayserilinin hak ettiklerini
hak etmiyor muyuz? Kimsenin de kapı kulu değiliz. Kayıtsız şartsız onca
zamandır destek verdiğimiz, nankör insanlara gerekli dersi vermeliyiz. Artık
yeter demenin zamanı geldi, sırtımızdan insinler. Gölge etmesinler başka ihsan istemiyoruz.
İkramlarından aciz olduk, pancarları zayii olmasın.30 Marta çok az bir zaman kaldı.
Oyumuza sahip çıkıp o gün görevini yapmanın esenliğini yaşayacağız.
