Bundan tam yedi yıl önce bir genç adam başka bir genç adamı öldürür. Hapsedilir... Yedi yıl süren bir yargılamadan sonra idamına karar verilir.

Olayı geçtiğimiz hafta ekranlarda izledik, sahne şöyle:

Duvarın dibinde bir sandalyeye çıkarılmış olan hükümlünün gözleri siyah bir bezle bağlanmış. Boynuna idam ilmeği geçirilmiş. Kadınlar, erkekler ve görevliler ortalığı doldurmuşlar. Belli ki izleyiciler arasında ölen tarafı ve idam edilecek olan tarafı var.

Ölen gencin annesinin yaklaşıp sandalyeye tekme vurması ve idamın gerçekleşmesine ramak kalmışken anne olağanüstü bir şey yapıyor, sandalyeye tekme vuracağı yerde idam edilecek olan gence bir tokat attıktan sonra onu affettiğini söylüyor.

Bu anne siyah bir çarşaf içerisinde, gözlüklü bir hanımdır.

Affedilen gencin annesi, bu hanımın ayaklarına kapanarak şükranlarını sunar, sonra da ikisi bir kucaklaşarak dakikalarca ağlaşırlar.

Bu ne yüce bir davranıştır...

Bir anne bu kadar mı büyük olur?

Batı fark ederse, bu anne yılın anneliğine adaydır...

Bu anne bu kararını alırken belki de bütün akrabalarını karşısına almayı göze almıştır. Çünkü ondaki yücelik herkeste yoktur, muhtemelen akrabalarının büyük bir kesiminde yoktur. Onun bu af kararı onlarca yıl kendisinin eleştirilmesine yol açacaktır. Bu yüce gönüllü anne bunları da düşünmüştür. Bunlara da göğüs germeyi göze almıştır.

Bu anneye ancak şapka çıkarılır...             

İran İslâm Cumhuriyetinde bütün dünyaya örnek olacak bir davranışta bulunan bu annenin karşısında saygı ile eğiliyorum.

Yorum sizin...