17 Kasım 1939 yılında Kahramanmaraş"ın Afşın"a bağlı Berçenek Köyünde dünyaya gelen Mahzuni çocukluk yıllarını kendi köyünde geçirir ve köyünde okul olmadığı için Elbistan"ın Alembey köyünde Lütfi Efendi"ye Kuran hafızı olması için gönderilir. Ku"ran"ı öğrendi. Hafızlığa başladı yarım kaldı. Burada  dini havayı teneffüs etti. Bir gün sabah dersinde, hocasından Hz. Ali"nin şu sözlerini dinledi: "Nefsin için razı olduğun şeyi bırak. Gafletten uyan, acele etmekten vazgeç, ölümü hatırla; övünmeyi ve kibri bırak. Varacağın yer Yüce Yaratıcının huzurudur, ne ekersen onu biçersin, ne yaparsan onu bulursun. Bugün ne hazırladınsa yarın sana o sunulur. Ey oğul! Dinleyip işitenden ol. Sakın tembel olma çalış. Öfkene sahip ol; başkasının ayıbını gizle. İnsanlara ikiyüzlü görünme; onlar arasında ikiyüzlü davranma. Kendine gel de bunları iyi düşün. Gerçek mümin kanaatkâr, hassas ve şefkatli davranandır. Mahzuni,  Hocasından daha sonra Şeyh Galip"in şu sözünü dinledi: "Hoşça bak zatına sen. Sen âlemin özetisin; dünyalara değersin sen. Ama kendi değerinden kendinin haberi yoksa elden ne gelir".

Mahzûni, hocasının sunduğu bugünkü armağanından içini dolduran sevinci sözcüklerle parçalamaktan korkuyormuş gibi, hiçbir şey söylemeden eğilip bir selam verdi ve geri geri yürüyerek huzurdan ayrıldı. Hava serinlemişti. Bir an üşüyen ellerini, üzerinde eski püskü bir elbisenin yırtık pırtık cebine sokmuş düşünüyordu:"Kur"an"ı okuyabiliyorum, ama kendime dair hiç bir şey bilmiyorum."dedi. Evet, o daha çok küçüktü ama yüreğinde dünyanın yüreğinin atacağı bir zamanın geleceğini ve bu ateşin kıvılcımlarının da, hakikate susamış yüreğini alevlendireceğini seziyordu. Çünkü içinde başkalarının hüzünleri vardı. Onları kendi hüznü gibi görüyordu. Tam o sırada köyünden, babasından: "Oğlum, köyümüzde ilkokul açıldı, durma gel; eğitimini burada sürdür ,"diye bir haber geldi. Hemen hazırlanıp köyüne gitti heyecanla. İlkokulunu burada bitirdi. Daha sonra Mersin Astsubay Okulunu, ardından da Ankara Ordu Donatım Teknik Okulu`nu bitirdi Bu süreçte düşünce özgürlüğü çilesi çekti. Horlandı, atıldı, kovuldu. O, bu süreci şöyle özetler:

Namaz kıldım hafız oldum

Rütbe taktım asker kaldım

Siz gibi dünyaya geldim

Beni yanlış anladınız

Mahzûni haklı  yanıyım

Bir de ben sizi tanıyım

Ben bir dünya ozanıyım

Beni yanlış anladınız

Evet gerçekten de o, bir dünya ozanıydı. Çünkü o, çevresinde sürüp giden haksızlıkları önleyecek, gerçeği, adalete uygun bir biçimde değiştirecek bir güç olmak istiyordu. Çünkü Anadolu"da çileli, yoksul ve ıstıraplı yaşamın oluşturduğu hoşnutsuzluklar içindeki halkın zıtlıklar dünyasında yaşadığını görüyordu. Yaşam ve ölüm, ruh ve madde, insan ve insanlık… Gibi tarih boyunca insanlığın önünde duran ve çok değişik biçimlerde değerlendirilen sorunlar üzerinde düşünüyordu. Bunun için çok düşündü; inzivaya çekildi ve doğa, insan, Tanrı üzerine düşünmeye başladı. Sonunda her şeyden vazgeçip şiire ve saza sığındı. Şiir yazmanın, şiir ve müziğin, ifade edebileceği bir güç olduğunu düşündü. Çünkü onda gizli olan ve ona özgü ruh dünyasını açmak için sazın çok büyük bir yeri vardı. Ona göre hiçbir şey saz ve söz gibi insanların birliğini sağlayamazdı. O yolunu çizmişti. Halkın gözü, kulağı ve sesi olmak için yola koyulmuştu. O artık bir halk aşığı idi, O bir Halk ozanıydı. Mahzuni bu sevdasını şiirine şöyle döker:

Benim Anadolu"m, ey güzel yurdum

Ey benim fakirim, en yaman derdim

Haksızı sevmeyen, en güzel merdim

Gel vatanı düşün, vatanı düşün gel.( Devam edecek)