Sevgili Okuyucularım! Geçen haftaki yazımda siz değerli okurlarıma eski şeyhler ile günümüzün bazı şeyhlerini karşılaştırmıştım. Bu konunun da devam edeceğini yazmıştım. İşte o yazımın devamı:
Bilindiği üzere eskiden şeyhler derin bir manevi inanış, yüksek bir ruh terbiyesi, olgunluk, aşk ve coşkunluk içinde yaşar iken, günümüzün bazı şeyhleri ise donmuş, kalıplaşmış, yanlışlıklara, fenalıklara saplanmış kalmışlardır.
Eskiden şeyhler, çoklukla bilgin kişilerdi. Arapça, Farsça bilir ve çağlarının hemen bütün bilimleri ile uğraşırlardı. Nice derin felsefi konuları, okumamış kitleye bile rahat dille anlatırlardı. Günümüzün bazı şeyhleri ise bırak bilgin olmayı, bilgi şeytanda da var diyerek bilgiye düşman olmakta, cehalete sahip çıkmaktadırlar. Tabi şeyh cahil olunca müritleri de cahil olur. Cehalet ise aydınlığın zıddıdır. Karanlığın kardeşidir. Karanlıkta yaşayan insan bayağı, basit, tembel, kirli, çirkin ve pasaklı olarak yaşar; bir Müslümana yakışmayacak vasıfta ömrü geçer gider.
Eskiden şeyhler, riyadan, gösterişten uzak iken, hal ehli, irfan ehli olduklarını gizlerken, günümüzdeki bazı şeyhler ise gösteriş ve keramet taslayıcılığıyla halkın gözünü boyayarak kâr peşine düşmüşler, konumlarını şöhret vasıtası haline getirmişlerdir.
Eskiden şeyhler fedakârdı, kanaatkârdı, cömertti, günümüzün bazı şeyhleri ise bulunduğu mevkii kazanç yolu, geçim yolu, makam ve mevki yolu olarak görmektedirler.
Eskiden şeyhler gönülleri onarırdı, gururu, kibri okşayıcı söz ve davranışlardan şiddetle kaçınırlardı, günümüzün bazı şeyhleri ise gururu okşandıkça kemale ereceğini sanmakta, sefalete duçar olmaktadırlar.
Eskiden şeyhler Allah"ın cemal ve şefkat sıfatlarına göre aşk ve sevgi ile insanları ıslah etmenin daha güzel olacağı görüşünde iken günümüzün bazı şeyhleri cehennem azabının korkunç ve azgın halini ve cehennemliklerin çektikleri işkenceleri anlatarak, insanlara korkular salmaktadırlar. Adeta Cehennem Korkusunun Yarattığı gerilim içinde insanları yaşamaya mahkûm etmektedirler.
Eskiden şeyhler "insanın iyi tarafı da tüm günahlardan arınmış değildir" derlerdi. Bu günün bazı şeyhleri ise din adına anlattıkları kavramların yarattığı gerilim ile insanlar adeta cehenneme tutsak hale getirilmekte, cehennem korkusunun sağladığı ürpertiler toplumda daha baskın gelmekte, daha küçük yaştaki çocukların kafasına sokulan cehennem korkusu ve azap telkinleri ise onların ruhlarını germekte, onların yüzündeki tebessümü bertaraf etmektedir. Hal bu ki cennet ödülü ya da cehennem cezası mı insanları olgunlaştıracak yoksa Yaratana karşı, aileye karşı, insanlığa karşı, doğaya karşı sorumluyuz duygusu mu? (Devam edecek)
