Elbette ki ben tek başıma bir şeyler yapabilecek güçte değilim, yetkili bir kişi de değilim. Ancak bilmemiz gerekir ki; ilgilenmediğimiz bir neslin sorumluları biziz biz, bütün bir toplum olarak; yöneticisinden eğitimcisine, aile reisinden aile üyelerine kadar sayın sayabildiğiniz kadar, o kadar çok sorumlu var ki bu hayatta, sorumlu olmayan kimse yok!
Geçen yıldı, yatsı sıraları, üç genç, çevreden topladıkları kuru ot, kâğıt parçalarıyla kaldırımdaki bir ağacı yakmaya teşebbüs etmişlerdi. Gençlere müdahale ettiğimde, sadece genç bir kızdan başka, çevrede yürüyenlerden hiçbir kimse ilgilenmemişti.
Dün akşam saat 22.30 sularında peş peşe atılan havai fişekten sonra, yakınımızda bulunan boş alandaki kuru otlar tutuşmuş, çevre sakinleri endişeli dakikalar yaşamışlardı. Tabi duyarlı insanlar da yok diyemem, birkaç genç yangın söndürücü tüplerle yangına müdahale etmişler ancak tüpleri yeterli olmamıştı. Nihayet itfaiye gelip yangını söndürünce etraftakiler rahat bir nefes alabilmişlerdi. Yangının nelere mal olacağını ancak araç sahipleri, çevre sakinleri hissedebilmişlerdir herhalde.
Gencin birisi, dinlenmek için konulmuş masanın üzerine oturmuş, oturulacak yere de ayakkabıları ile basmıştı. Az yukarı da ise, diğer insanları bırakın, çevrede kadınların, kızların bulunmasından utanmadan en mahrem ifadelerle ağıza alınmayacak bir şekilde küfürler ediyorlardı. Bu anlattıklarımın bulvar üzerinde olduğunu da belirtmem lazım, öyle arar sokaklarda, kimsenin olmadığı yerlerde değil. Gerçi şehir merkezinde caddelerde, kaldırımda bile en galiz küfürleri duymak nerede ki olağan hâle gelmiştir. Bu da işin ayrı bir tarafı. Bu kişilerin kendi evlerinde de böyle küfürlü konuşuyor olmaları da muhtemeldir. Demek ki o zaman, anne babalar da bu saygısızlığın tarafı durumundadırlar.
Ortada bir başıboşluk var, büyük bir sorumsuzluk var. Ben bunu anlatmaya çalışıyorum. Gecenin bir saatinde, susturucusuz motosikletlerle caddelerde yarışanların, fren sesleriyle ortalığı tedirgin edenlerin, havai fişek atanların fink attığı bir ortamda yaşadığımızın kimse farkında mı değildir, yoksa maslahatçılık mı yapılmaktadır?
Medeniyet, yasalarla kurulur ve yaşayan yasalarla hayat bulur. Herkes sorumluluğunu bilmelidir. Eğer yanlışlıklar zamanında düzeltilmezse, insanlar medeni bir şekilde eğitilmezse, bunun zararını hem toplumlar görür, hem de sorumsuzluğu benimseyenler görür.
Bir yerlerde işlerin yanlış gittiğinin artık herkes farkına varmalıdır. Paradan, maldan, mülkten daha kıymetli olan sosyal hayatımız zarar görmektedir, neslimiz heba olma yoluna girmektedir. Bu insanlar bizim, bu halk bizim, onlara gelen zarar bize de dokunacaktır.
Bu istikamet yanlış bir istikamettir. Görmezlikten gelerek susmak değil, sorunlara çözüm aramak medeni olmaktır.
