Yaşanan olaylar, insanlar üzerinde eskiden daha çok etkili olurken, Modern Dünya anlayışına sahip kişiler üzerinde pek de etki bırakmamaktadır artık. Bu durum iyi midir, kötü müdür, bu da kişiye göre değişik bir durum arz edecektir.

Yaşanan olaylar, insanlar üzerinde daha çok unutamadıkları bir etki bırakmaktadır aslında. Mesela ölüm ne kadar anlatılsa da insanın bir yakının vefat etmesi kadar etkili olmayabiliyor çoğu zaman. Cenaze namazı için saf tutulduğunda, anlamının verilmesine rağmen; "Unzuru bi aynil i"tibar!" yani "İbret nazarı ile bakınız!" ibaresinin, vefat eden kişinin yakınları dışındaki diğer kişiler üzerinde pek de etkili olmadığı görülmektedir. Çünkü orada bulunanlardan birçoğu bunu, hatta toplumun çok önemli bir kesimi, ölümü sadece bir tören olarak algılamaya başlamıştır.

 Tam da burası anlaşılması zor bir vaziyet almıştır artık ama yine de düşünen insanlar için hâlâ ölüm ibret alınacak bir durumdur diye düşünüyorum şahsen. Hani eskiden bizde; "Eldeki (yabancıdaki) yara duvardaki kovuk!" denilirdi ya, bu söz hâlâ aynısı ile hatta daha da fazlasıyla geçerlidir. Üstelik çoğu kişilerde duyarsızlık daha da artmıştır, bırakın yabancıyı, kişinin yakınında olanlar için bile geçerlidir bu söz artık. Elbette ki burası kişilerin kendi bilecekleri iştir ama toplumsal değerler açısından bizleri fazlasıyla ilgilendirmelidir!

Kişilerden çok, toplumsal değişimler bizi daha fazla düşündürmektedir ya da düşündürmelidir. Çünkü toplumun duyarsızlaşmasının sebebi bireylerdir, duyarsızlaşan bireyler toplumun da duyarsızlaşmasına sebep olmaktadır.

Her durumda toplumun sesini, söylemlerini dinlemeyi tercih eder, olaylar karşısında onların hissettiklerini anlamaya çalışırım şahsen. Bunu, toplumsal gelişmeleri ya da toplum olarak kaybettiklerimizi öğrenmenin en iyi yöntemi olarak görüyorum. Bence, söylenenlerden çok hissedilenler, gözlemler daha önemlidir.

Geçen hafta, kayınvalidemin vefatı münasebetiyle gördüklerim ve yakinen şahit olduklarım bu görüşümü ve yöntemimi daha da pekiştirmiştir. Hayatı boyunca onun hiçbir kimseyi kırmadığı, gücendirmediği herkesin üzerinde ittifak ettiği bir durumdu. Buna, kendisi adına çok sevindim. Bu süre içerisinde bir başka durumu daha gözlemledim; bir hiç uğruna, geçmişte gönül kıranların ve gönlü kırılanların, incinen ve inciten bazı kişilerin taziye sırasında, aynı ortamda bulunmak zorunda kalmalarına bağlı olarak, onların düştükleri durumu da üzülerek seyrettim. Eskilerin deyimi ile "İncir çekirdeğini doldurmayacak", yapana ve topluma zerre kadar fayda getirmeyecek, belki de zararı dokunacak efelenmelerin gönülleri silindir gibi ezdiğini keşke görmeseydim!

Demek ki; ölümün bizim için, her an ve her durumda hâlâ ibret alınacak bir olay olduğunu göz ardı etmemek gerekmektedir. Ayrıca, şu dünyanın ölümlü olduğunu da unutmamak, davranışlarımızı ve söylemlerimizi buna göre seçerek ve süzerek söylememiz ve icraatta bulunmamız gerekmektedir.

Bu süre içerisinde, toplumsal bir çöküşe doğru gidildiğinin de dikkatimi çeken ayrı bir durum olduğunu belirtmek isterim. Bu tespitimi paylaştığım kişilerin de aynı görüşte olmaları da önemliydi. Bunu da bir başka zamanda inşallah yazarım.