Yazımın başlığındaki ismi şimdilerde kaç kişi anımsar? O,yaşadığı yıllar itibariyle Kahramanmaraş"ın karekteristliklerindendi. Onun arandığında, mekânı hep PTT nin önüydü. Orada kurduğu tezgâhın önünde, kırık dökük daktilosunun başında, ya bir asker mektubu yazarken, ya da havale kâğıdı, koli kâğıdı doldururken bulurdunuz. Bunların karşılığı aldığı üç beş kuruşla hayatını idame ettirmeye çalışırdı.
Kısa boylu, sarışın, soluk benizli, üstü başı özensiz, yaklaşıldığında keskin bir koku genzinizi tırmalardı. Allah bilir aylarca bedeni bir damla soğuk su dahi görmemiştir. Bazı kez, alışılmışın dışında, başında 35 liseli öğrenci görürsünüz. Öğretmenlerinin Almanca dersinden, matematikten verdiği ödevlere yardımcı olmak babında yardımcı olmak gayreti içinde olmuştur. Almancası zaten dört dörtlük, Yüksek Almanca"dır. Bir Alman"dan daha çok dil hâkimiyeti vardır. Maraş Lisesi"nin efsane matematik öğretmeni Pir Mehmet"in trigonometri, logaritmaya ilişkin verdiği öğrenci ödevlerine ilişkin soruları cevaplayacak, çözecek tek kaynak da yine Alaman Ahmet"tir. Her ne hikmetse liseli öğrencilerle olmaktan büyük keyif alırdı. Bazen de onlara kemanıyla Baht"tan, Mozart"tan parçalar çalardı. Bu da muhtemelen; önemsenmek, ciddiye alınmak, adam yerine konulup ihtiyaç hissedilen adam yerine konulmak ona büyük keyif verirdi.
Mekânsız bir insandı. Bir konutu, başını sokacağı bir çatı altı olmadı. Zamana zaman iyiliksever insanların gösterdiği iğreti mekânlarda kalırdı. Edindiğim bilgiye göre 1950 li yıllarda Pınarbaşı"ında ve Pınarbaşı"ında Baydemirler"in bahçe evinde kalmış. Çok pasaklı ve tuvaletini yapma konusunda müşkülpesent olduğu için bulunduğu çevreyi çok kirli tutmasından dolayı yol verilmek zorunda kalınmıştır. O yılların muzip, nüktedan isimlerinden ve gençlerinden avukat Celal Baydemir ve arkadaşı Hasan Birbilen ağabey onunla hayli espri dolu takılmalar ve şakalar yapmışlardır. Agresif, tecavüzkâr olmadığı için her şakaya katlanmıştır. Katiyen kimseye zarar vermemiştir.
Benim aklımın erdiği 1960 lı yılarda, Kümbet"te, iyiliksever Mustafa Sarıfakıoğlu nun evi olan eski Alman Eytamhenesi"nin bahçesindeki kulübede kalırdı. Sarıfakıoğlu ailesi ona yiyecek, içecek verir, o da sessizce mekânına girip çıkardı. Ailenin 4 erkek evladı vardı. Onlar da onu yadırgamazlardı. Yalnız, bazı zamanlar, mahallenin yaramaz çocukları sokaktan bahçedeki kulübeye aşırma taş atarlardı. Onlara da hiç tepki vermezdi. Sanki Yunanlı filozof Diyojen gibi yaşardı. Belki de böyle bir yaşam tarzını kabul eden felsefeyi benimsemişti. Cami, namaz gibi İslami inanışla ilintisi yoktu. Kimde ne var, ancak Allah bilir.
Halen ayakta olan Kümbet"teki Alman Eytamhanesi ve son olaylar bana Alaman Ahmet"i hatırlattı. 1898 lerden itibaren Alman misyonerler Maraş"ta arz-ı endam etmişlerdir. Salgın hastalıkların, fakirliğin, Ermeni despotizminin kol gezdiği Maraş"ta bu Almanların ne işleri vardı? Okullar açmışlar, hastaneler kurmuşlar; insanımızın ve Ermenilerin zafiyetlerinden bir güzel istifade etmişler. Maraş"ta Almanlara ait; 1 ilkokul,1kız ortaokulu ve lisesi, 1 erkek ortaokulu ve lisesi,1 hastane,2 eytamhane bulunmaktadır. Hatta hastanelerini, yazları Durnalı"ya taşımışlardır. Halen bu hastanenin temel kalıntıları ayaktadır. Almanlar Maraş"ta varlıklarını 30 Ekim 1918 Mondoros Ateşkes Anlaşmasına kadar sürdürmüşlerdir. Bu gariban Anadolu kentinde, o yıllarda fink atan Amerikalıların, Almanların ne işleri olabilirdi? Tükenmiş, bitmiş Osmanlı her yaptırıma boyun eğmek zorunda kalmış.
Öz be öz bu memleketi çocuğu olan Alaman Ahmet"te emperyalist, misyonerlerin kurbanlarından bir tanesidir. Almanlar bu eytamhaneler aracılığı ile zeki, akıllı, sahipsiz Türk çocuklarını eğitim amaçlı toplamış, kişiliklerini, nasyonalitelerini, inançlarını unutturup birer robot haline getirmişler.2. Dünya Savaşı yenilgisinden sonra da memleketlerine postalamış. İşte, geçmişte Alman Ahmet gibi çocuklarımıza reva görülen insanlık suçunun hesabını kim verecek?