Bugün müslümanların yaşadığı Ortadoğu bir
şiddet, isyan, mezhepsel bölünmelerin
yaşandığı bir yer haline gelmiştir. Burada biri diğerini yok edercesine
savaşmakta, müslümanlar arasına kin ve nefret tohumları ekilmektedir.
İslam ülkeleri uluslararası
camiada ortak davranışlar geliştirecek bir diplomasiyi güçlendirecekleri yerde
birbirlerine düşerek bölünüp parçalanmışlardır.
Aynı din ve mezhebe bağlı ülkelerin
birbirlerine düşmanca tavır sergilemelerini ve Müslümanların ve örgütlerin
birbirlerine ters düşmelerini ve hatta birbirlerini boğazlarcasına
savaşmalarını anlamak, sebebini izah etmek imkansızdır.
Ortadoğuda müslümanlar o
derecede bölünmüş ki, kimin hangi nedenlerle kimden yana veya kime karşı
olduğunu sezmek hiç de kolay olmuyor. İslam toplumu maalesef hep zihinleri
karıştıran çelişkilerle dolu bir toplum
olmuştur. Hizbullah, Hamas, el Nusra Cephesi, El Kaide Örgütü, Müslüman
Kardeşler, Hizbu"t-Tahrir, Selefiye, Cihadcılar, Şii, Sünni gruplar gibi
sayılarını bilemediğimiz pek çok hiziplere müslümanlar bölünmüşlerdir.
Geçtiğimiz hafta Fatih Camiinde marjinal bir grubun ellerinde tek Türk bayrağı
olmaksızın, "Kahrolsun demokrasi,yaşasın hilafet" sloganı ile gösteri yapmaları
dikkat çekicidir. "Katolik papayı örnek alarak " bugün müslümanlar başsız
kalmıştır, paramparça olmuştur" diyerek demokrasiyi lanetleyenler ülkemizde
eylem yapabilmektedir. Bu eylemciler, 1950"li yıllarda Ürdünde kurulan "
Hızbu"t-Tahrir" partisinin Türkiye ayağını temsil etmektedirler.
Bu arada Batı medyası "ortadoğuda radikal
dinci gruplar bölgeyi kan gölüne çeviriyorlar" diye sürekli batı toplumunun
beynini yıkıyorlar. Sürekli ekonomik ve stratecik çıkarlarını düşünen ve
demokrasi konusunda iki yüzlü davranan Batı
ve uluslararası topluluğun önde gelen büyük
güçleri tüm bu eylemlerin kaynağının İslam dini olduğunda mutabık görünüyorlar.
Bu güçler sürekli şunları tekrarlıyorlar ve gündemden de düşürmüyorlar: "İslamcılar temel hak ve özgürlüklere saygılı
davranmıyorlar. İnsanlara inançlarına, cinsiyetlerine göre farklı muamele
yapıyorlar. Demokrasiyi istemiyorlar. Din adına nefret kusuyorlar, kin
saçıyorlar. Kan ve kin ile ülkeleri gırtlak gırtlağa getiriyorlar. Allah adına
sözcülük yapma yetkisini kendilerinde görüyorlar. İlahi kutsallığı elde etme
hakkını ancak kendilerinde olduğunu söylüyorlar. Hüküm ve fetva vermede ilahi
görevi ancak kendilerinin deruhte ettiklerini iddia ediyorlar. Dinde siyaseti,
siyasette dini arıyorlar, İslamı bir başkaldırı yakıtı olarak algılıyorlar"
Peki, İslam ve müslümanlar
hakkında sürekli gündemde tutulan bu iddialar ne derece tutarlıdır?
Bir kere şunu ifade etmek gerekir: İslamın ana
kaynağı Kuran tüm bu suçlamaları ve yapılan eylemleri reddettiği gibi, kendi
adına bütün eylemleri deruhte eden zihniyeti de dinde aşırı gitme/ ifrad/ dini
fanatizim olarak görür ve reddeder. Çünkü dini fanatizimin arkasında imanın
kalb ile, gönül ile onaylanması, yani, insanın iç dünyasında imanın karar
kılması yerine dini savaşın doğal bir ürünü olarak rörme banazlığı ve
ideolojisi vardır. Ayrıca dini fanatizimde
egemen olan, değişmezlik inancını hakim kılarak yeniliğe, akılcılığa ve
üreticiliğe hoşgörü ile değil de retçi tavırla yaklaşım vardır. Ayrıca dini
fanatizimde din ile ilmi, iman ile aklı, amel ile ümidi birleştiren yüce
dinimizi bir benlik bir şekilcilik verme kurumu haline getirme vardır.
Peki, dini fanatizmi doğuran
sebepler nelerdir? Dini fanatizim nasıl doğmıştur?
Bu soruların cevabını gelecek
yazımızda ele alalım.